ای کاش دنیای پاک کودکی تا ابد همواره همراهمانمی ماند

کاش پشت انسانیت انسانها این همه حیوانیت نبود

کاش همه با ذره ای گذشت دریای قلبشان را با آب محبت و دوستی نیلگون می کردند

کاشانسان این همه با انسانیت خود بیگانه نبود.

انتقدر دوری که قصه هایم پر از غصه های بی تو بودن است.

من همیشه زیر سایه ایکاش ها زندگی میکنم

آه هایم از سر عادت نیست ولی دیگر دیوارهای خانه به آ ه های من و من هم به نگاه های سرد آنها عادت کردم. من در بین نباید ها محصورم و تو انقدر دور که این حصارهای بلند را نمیبینی به کنایه های این دقیقه های بیرحم اعتنایی نمیکنم اما می دانم که آخر همین دقایق و فاصله ها تورو از من خواهند گرفت

خانه ای داشته باشم پر دوست  بر درش برگ گلی میکوبم روی آن با قلم سبز بهار مینویسم:

خانه دوستی ما اینجاست تا که سهراب نپرسد دیگر خانه دوست کجاست